นี่คือแอนิเมชั่นที่ทำออกมาเป็น หนังสั้น ความยาว 12 นาที ที่ชนะรางวัลออสก้าสาขา Best Short Film (Animated) ของปีนี้ครับ เป็นแอนิเมชั่นของญี่ปุ่น ฝีมือการเนรมิตของ Kunio Kato (แต่ชื่อเรื่องเป็นภาษาฝรั่งเศส แปลว่า "The House of Small Cubes") เป็นแอนิเมชั่นสไตล์มือวาดลงด้วยสีน้ำ และไร้บทพูด เป็น 12 นาทีที่เหนือคำบรรยาย จุกอกและตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก

หนังเล่าเรื่องของตาแก่ๆกับบ้านหลังหนึ่งที่เขาพยายามต่อเติมให้สูงขึ้นๆทุกครั้งเพราะระดับน้ำที่สูงจนท่วมบ้าน (ไม่รู้ว่าจะเปรียบเปรยกับภาวะโลกร้อนในปัจจุบันรึเปล่า) จนมีอยู่วันหนึ่งที่เขาทำไปค์ตกน้ำ ไม่ว่าไปค์อันไหนก็ไม่มีคุณค่าทางจิตใจเทียบเท่า เขาจึงตัดสินใจดำน้ำลงไป แต่เมื่อเขาดำลงไปเรื่อยๆ ความทรงจำของเขา ครอบครัว กับบ้านหลังนี้ก็ผุดขึ้นมา ในแต่ละชั้นๆ ยิ่งลึกเท่าไหร่ ความทรงจำก็ถูกปลดล็อคออกมาเรื่อยๆ

จากคนที่ไม่มีอะไรเลย จนพบคนรัก ร่วมกันสร้างบ้านหลังนี้ขึ้นมากลายเป็นครอบครัว มีลูกหลาน บ้านหลังนี้ยังคงมีหลายต่อหลายห้อง จนลูกจากไปมีครอบครัวของตนเอง ภรรยาจากไป และเหลือห้องเขาเพียงห้องเดียว เป็นภาพที่ผมจุกอก บรรยายไม่ถูก มันช่างเหงาจับใจจริงๆ ทั้งเรื่องของความทรงจำ สิ่งที่เตือนใจ และทุกสิ่งที่เป็นภาพความสุขที่ร่วมสร้างกันมากลายเป็นแค่อดีต

ทำให้เมื่อถึงฉากจบ ที่ตาคนนี้นั่งดินเนอร์คนเดียวแล้วชนแก้วไวน์กับความว่างเปล่า อยากจะปรบมือให้ดังๆ และกลายเป็นหนังสั้นที่ผมประทับใจมากที่สุดตั้งแต่เคยดูมาเลยครับ เข้าใจสื่อออกมาได้ดีมาก เป็นสไตล์เรียบง่าย ได้อารมณ์เหงา เคล้ากับเสียงเพลงประกอบเพราะๆที่เข้ากันได้ดีสุดๆ สำหรับใครที่อยากดูลองเข้าไปที่เว็บ youtube แล้วเซิร์ทชื่อเรื่องนี้ก็ได้ครับ